zwangerschap

Zelf een tas maken bij Patrizz.nl

Geplaatst op Geupdate op


Bij de baby uitzet staat ook de luiertas op het lijstje. Een grote tas waar je alle benodigdheden voor de kleine in kan doen.

Ik kon geen luiertas vinden die aan mijn eisen voldeed dus kwam ik op het idee om er zelf 1 te maken!!

Maar ja, een tas maken is toch een vak apart! Patricia van Patrizz.nl maakt hele mooie handgemaakte leren tassen. Ze geeft ook workshops waarbij je zelf je eigen leren tas maakt en dat is precies wat ik wou. Een tas die ik zou gaan gebruiken als luiertas maar ook kan gebruiken als een gewone tas.

Ik mailde Patricia en gelukkig had ze nog tijd voor een workshop met mij en mijn moeder.

Patricia ken ik al jaren. Een geweldige lieve vrouw! We hebben een aantal jaar samengewerkt en bij mijn afscheid kreeg ik van de afdeling een hele mooie tas gemaakt door Patrizz. Ze heeft toen echt “wie ik ben” in de tas kunnen verwerken en deze tas heeft een speciaal plekje in mijn hart.

Dus toen we de workshop begonnen hoefde ik niet uit te leggen wat ik wou want dat wist ze precies! Ik wou namelijk een stoere tas met zakken voorop, binnenin veel opbergruimte en het belangrijkste dat je ook de binnenkant kon schoonmaken ( wat erg fijn is met al dat geknoei ).

Tijdens de workshop doe je echt alles zelf van het snijden van het leer tot aan alle details die je op de tas wilt hebben. Natuurlijk helpt Patricia je met waar je hulp nodig hebt en natuurlijk met het naaien want industriële naaimachine is toch heel iets anders dan een huis tuin en keuken naaimachine.

Voor mij persoonlijk was het echt weer leuk en vertrouwd om achter de naaimachine te zitten. Nadat ik geslaagd was voor de fashionopleiding heb ik niet heel veel achter de naaimachine gezeten, terwijl ik kleding maken toch wel heel erg leuk

Eindresultaat: mijn stoere luiertas!!


Dit is uiteindelijk de tas geworden!! Ik ben er heel blij mee. Gebruik hem ook elke dag met veel plezier!

Bij de workshop ben je ongeveer 7 a 8 uurtjes kwijt en de workshop is compleet verzorgd met een lunch. Je komt niks tekort! En je gaat de deur uit bij Patrizz met een zelfgemaakte tas!

Heel leuk voor een moeder dochter dagje of een vriendinnendag! Je gaat er absoluut geen spijt van krijgen!

Veel liefs,

Follow my blog with Bloglovin

Advertenties

What’s it gonna Be? Boy or Girl?

Geplaatst op Geupdate op


Zodra ik wist dat ik zwanger was wou ik heel graag weten wat het geslacht zou zijn. Niet dat het iets zou uitmaken maar het is wel een stuk makkelijker met shoppen 😉

Mijn man wou het eigenlijk niet weten maar naarmate de 20 weken echo naderde kreeg ik alleen maar meer zenuwen. Ik moest het gewoon weten!! Maar hoe kon ik mijn man overhalen??

Nou ik had me druk gemaakt om niks want in de auto onderweg naar het ziekenhuis voor de 20 weken echo zei ie ineens: “als het kunnen zien dan mogen ze het vertellen” Yesss!!!

Op de 20 weken echo was gelukkig alles goed en toen kwam de vraag willen jullie het geslacht weten? Nou graag!!

En ja hoor natuurlijk we hadden nu al een kleine die lekker tegendraads is. De navelstreng lag ineens tussen de benen. Dat heb ik weer dus nu wisten we nog niet wat het werd.

Omdat mijn man het op dat moment ook graag wou weten heb ik gelijk gebeld met een echografiebureau voor een geslachtsbepaling voordat mijn man van gedachte zou veranderen.

Een paar dagen later konden we er terecht. Niemand wist dat we te weten zouden komen wat het werd omdat we tegen iedereen had verteld dat we het niet wilden weten wat het zou zijn.

Daar kregen we binnen 5 minuten het verlossende woord: een “jongen”!!

Oh wat was ik blij! Ik had altijd een heel klein voorkeur voor een jongentje ( waarom? I dont know! ) en nu kreeg ik een lekker stoer ventje!

Het liefste wou ik het van de daken af schreeuwen maar we hielden het geheim. Nog nooit had ik zo’n enorme moeite gehad met iets geheim houden.

Maar het voelde ook als dat het mijn man en mij dichter naar elkaar bracht, want we hadden samen een geheim!! Alleen wij 2!

Veel liefs,

IMG_0779

Follow my blog with Bloglovin

Clichés over het ouderschap!

Geplaatst op Geupdate op

Bij het ouderschap zitten er ook natuurlijk een aantal clichés bij. Hieronder heb ik er een aantal neergezet en mijn mening erover gegeven.

1. De tijd vliegt voorbij!!

Ik betrap mezelf er heel vaak op dat ik deze cliché heel vaak gebruik. Het lijkt net dat we vanaf de bevalling met een knip 7 maanden verder zijn.
Van een hulpeloze baby naar een baby die zelf al kan zitten en de hele dag brabbelt.
Ach konden we de tijd maar stilzetten.

2. De geboorte van je kind is de mooiste dag van je leven!!

Hmm die vind ik moeilijk. Het is wel een hele bijzondere dag en één van de speciaalste dagen in mijn leven maar mooi nee dat kan ik eerlijk gezegd niet zeggen.

3. Je krijgt er zoveel voor terug.

tja dit klopt als een bus. De bevalling was geen pretje, en af en toe heeft ie dagen dat ik zo ontzettend druk is dat je er gek van wordt. Maar als ik dan kijk naar zijn gezichtje als ie aan het lachen is of mij wilt knuffelen, ja dan smelt ik en is het allemaal waard!

4. Wat een mooi mannetje/meisje is het toch.

Of dit cliché weet ik niet want we hebben ook gewoon een knap kind 😉

5. Kind van je ouders staat niet meer op de eerste plaats na het krijgen van een kleinkind.

oh jee sorry pap en mam maar dit cliché klopt als een bus. Zodra mijn ouders de kleine zien, ben ik onzichtbaar. Er wordt meestal niet eens gedag gezegd. Nee dan staan ze al met z’n tweeën gek te doen voor het autostoeltje.

6. Geniet nog maar even lekker van de rust, voor je het weet is het voorbij!

Dit wordt veel gezegd in de zwangerschap, deels is het waar en deels ook niet. Nu moet ik wel zeggen dat we een heel makkelijk kindje hebben. Vanaf de 6 weken sliep hij al door tot 9 uur ’s ochtends dus wij kunnen ook lekker “uitslapen”. Maar rust in je zwangerschap heb je ook niet echt. De hormonen gieren door je lijf. De babykamer moet af en de laatste weken van de zwangerschap is slapen er ook niet meer bij. Ach zie het maar gewoon als een goede voorbereiding.

7. Alle clichés over het ouderschap zijn waar!!

Hmm denk niet dat ik deze nog uit moet leggen.

Veel liefs,

IMG_0636
Follow my blog with Bloglovin

Persoonlijk: Miskraam

Geplaatst op Geupdate op

In augustus 2013 kwam Ik erachter dat ik zwanger was. Nooit nagedacht over kinderen krijgen. We hadden gezegd we zien wel waar het schip strand. Dat was sneller als verwacht maar oh we waren zo blij.

De volgende dag de verloskundige gebeld maar we moesten nog zo lang wachten voor de 8 weken echo.

Dagen en weken verstreken en de hormonen gierde alle kanten op. Ik had enorme last van ochtend, middag en avond misselijkheid, wat was ik beroerd zeg Maja alles had ik er voor over.

Omdat we zo blij waren hadden we het eigenlijk al tegen iedereen verteld. Misschien heel vroeg maar ik heb er nooit 1 seconde spijt van gehad.

Toen was het zo ver, de avond dat we naar de verloskundige gingen. Net voordat we gingen kreeg ik nog de gedachte van wat als het niet goed is. Maar die wuifde ik eigenlijk gelijk weer weg met het idee van nee positief zijn en ik ben niet voor niets zo misselijk.

Daar zaten we dan in de spreekkamer van de verloskundige. Ik zag de tv staan en dacht zo dadelijk gaan we je echt zien kleintje hoe bijzonder.

Na een paar minuten praten zei ze we gaan eens kijken, ga maar liggen. Ze deed een inwendige echo en het was stil…. Het leek alsof er uren voorbij gingen terwijl het eigenlijk maar een paar seconden waren. Mijn man hield me iets steviger vast. Hij had al namelijk aan het gezicht van de verloskundige gezien dat het niet goed was. Ik niet, ik staarde alleen maar naar de tv scherm.

Toen kwamen daar de woorden die je het liefst nooit zou willen horen en ik weet ook eerlijk gezegd niet meer hoe ze het zei want bij het woordje sorry waren alle andere woorden niet meer doorgedrongen. Ik weet nog dat ik gezegd had: maakt niet uit, het is zo.Ze legde uit dat het een “missed abortion” was dat het eitje al heel snel is gestopt met groeien.

Er werd een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis voor na het weekend omdat het nog kon zijn dat de miskraam nog spontaan zou opzetten.

De gevoelens die ik had de dagen nadat we van de verloskundige afkwamen waren heftig. Mijn lichaam deed nog alsof ik zwanger was terwijl ik wist dat het niet zo was. Dus elke misselijkheid is er 1 teveel.

Ook al hadden we steun van vrienden en familie en kon ik bij ze uithuilen wanneer ik dat wou, het verdriet werd er niet minder om. Normaal ben ik heel nuchter maar op dat moment kon en wou ik dat niet zijn.

Toen we bij de gynaecoloog aankwamen werd er opnieuw een echo gemaakt. Wat zij vertelde sloeg in als een bom. Ze zag iets! Ze vroeg aan mij of ik precies wist wanneer mijn laatste menstruatie was. Dit kon ik haar niet precies vertellen waarop zij antwoorden dat ze nog even wou wachten want het kon toch zo zijn dat het een hele vroege zwangerschap was. Dus we werden weer naar huis gestuurd met een beetje hoop.

Dat wachten is echt verschrikkelijk, je gaat door een rollercoaster van emoties heen. Je bereidt je voor op het ergste maar je denkt ook gelijk wat als het toch goed is.

Uiteindelijk bleek het toch “foute” boel te zijn. Ik heb toen aangegeven dat ik het dan ook zo snel mogelijk eruit wilde hebben.

Ik kon kiezen:

– de natuur een handje helpen door middel van medicatie of

– een curettage

Ik koos voor het eerste omdat ik er voor mijn gevoel beter afscheid van kon nemen omdat het dan toch via de natuurlijke weg zou gaan.

Echter is het toch anders gelopen. De medicijnen werkten niet. We hebben het 2 keer geprobeerd de eerste keer lichte buikpijn en geen bloedverlies en de tweede keer heb ik 11 uur lang hevige bloedverlies gehad en toen bleek dat de vruchtzak maar een kleun beetje gezakt was.

Ik werd met spoed opgenomen. Het zou toch een curettage worden. Op 15 oktober hebben ze de curettage uitgevoerd. Extra dubbel want op die dag is ook mijn moeder jarig.

Ik heb er heel veel moeite meegehad dat het zo moeizaam is gegaan. Mijn lichaam had me voor mijn gevoel in de steek gelaten doordat ik een missed abortion had maar nu ging het opwekken van de miskraam ook moeizaam.

Uiteindelijk heb ik het een plaatsje kunnen geven. Vergeten doe ik nooit en ik weet dat ik bij de zwangerschap van mijn zoontje extra angstig was. Gelukkig kon ik er veel over praten en ben iedereen daar ontzettend dankbaar voor! Ook zijn mijn man en mij dichter naar elkaar toe gegroeid.

Uiteindelijk heb ik ter afsluiting een tattoo gezet. Dat was heel heftig maar dat is mijn manier van het afsluiten en het begin van een nieuwe start!

Veel liefs,

Follow my blog with Bloglovin