Persoonlijk: Miskraam

Geplaatst op Geupdate op

In augustus 2013 kwam Ik erachter dat ik zwanger was. Nooit nagedacht over kinderen krijgen. We hadden gezegd we zien wel waar het schip strand. Dat was sneller als verwacht maar oh we waren zo blij.

De volgende dag de verloskundige gebeld maar we moesten nog zo lang wachten voor de 8 weken echo.

Dagen en weken verstreken en de hormonen gierde alle kanten op. Ik had enorme last van ochtend, middag en avond misselijkheid, wat was ik beroerd zeg Maja alles had ik er voor over.

Omdat we zo blij waren hadden we het eigenlijk al tegen iedereen verteld. Misschien heel vroeg maar ik heb er nooit 1 seconde spijt van gehad.

Toen was het zo ver, de avond dat we naar de verloskundige gingen. Net voordat we gingen kreeg ik nog de gedachte van wat als het niet goed is. Maar die wuifde ik eigenlijk gelijk weer weg met het idee van nee positief zijn en ik ben niet voor niets zo misselijk.

Daar zaten we dan in de spreekkamer van de verloskundige. Ik zag de tv staan en dacht zo dadelijk gaan we je echt zien kleintje hoe bijzonder.

Na een paar minuten praten zei ze we gaan eens kijken, ga maar liggen. Ze deed een inwendige echo en het was stil…. Het leek alsof er uren voorbij gingen terwijl het eigenlijk maar een paar seconden waren. Mijn man hield me iets steviger vast. Hij had al namelijk aan het gezicht van de verloskundige gezien dat het niet goed was. Ik niet, ik staarde alleen maar naar de tv scherm.

Toen kwamen daar de woorden die je het liefst nooit zou willen horen en ik weet ook eerlijk gezegd niet meer hoe ze het zei want bij het woordje sorry waren alle andere woorden niet meer doorgedrongen. Ik weet nog dat ik gezegd had: maakt niet uit, het is zo.Ze legde uit dat het een “missed abortion” was dat het eitje al heel snel is gestopt met groeien.

Er werd een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis voor na het weekend omdat het nog kon zijn dat de miskraam nog spontaan zou opzetten.

De gevoelens die ik had de dagen nadat we van de verloskundige afkwamen waren heftig. Mijn lichaam deed nog alsof ik zwanger was terwijl ik wist dat het niet zo was. Dus elke misselijkheid is er 1 teveel.

Ook al hadden we steun van vrienden en familie en kon ik bij ze uithuilen wanneer ik dat wou, het verdriet werd er niet minder om. Normaal ben ik heel nuchter maar op dat moment kon en wou ik dat niet zijn.

Toen we bij de gynaecoloog aankwamen werd er opnieuw een echo gemaakt. Wat zij vertelde sloeg in als een bom. Ze zag iets! Ze vroeg aan mij of ik precies wist wanneer mijn laatste menstruatie was. Dit kon ik haar niet precies vertellen waarop zij antwoorden dat ze nog even wou wachten want het kon toch zo zijn dat het een hele vroege zwangerschap was. Dus we werden weer naar huis gestuurd met een beetje hoop.

Dat wachten is echt verschrikkelijk, je gaat door een rollercoaster van emoties heen. Je bereidt je voor op het ergste maar je denkt ook gelijk wat als het toch goed is.

Uiteindelijk bleek het toch “foute” boel te zijn. Ik heb toen aangegeven dat ik het dan ook zo snel mogelijk eruit wilde hebben.

Ik kon kiezen:

– de natuur een handje helpen door middel van medicatie of

– een curettage

Ik koos voor het eerste omdat ik er voor mijn gevoel beter afscheid van kon nemen omdat het dan toch via de natuurlijke weg zou gaan.

Echter is het toch anders gelopen. De medicijnen werkten niet. We hebben het 2 keer geprobeerd de eerste keer lichte buikpijn en geen bloedverlies en de tweede keer heb ik 11 uur lang hevige bloedverlies gehad en toen bleek dat de vruchtzak maar een kleun beetje gezakt was.

Ik werd met spoed opgenomen. Het zou toch een curettage worden. Op 15 oktober hebben ze de curettage uitgevoerd. Extra dubbel want op die dag is ook mijn moeder jarig.

Ik heb er heel veel moeite meegehad dat het zo moeizaam is gegaan. Mijn lichaam had me voor mijn gevoel in de steek gelaten doordat ik een missed abortion had maar nu ging het opwekken van de miskraam ook moeizaam.

Uiteindelijk heb ik het een plaatsje kunnen geven. Vergeten doe ik nooit en ik weet dat ik bij de zwangerschap van mijn zoontje extra angstig was. Gelukkig kon ik er veel over praten en ben iedereen daar ontzettend dankbaar voor! Ook zijn mijn man en mij dichter naar elkaar toe gegroeid.

Uiteindelijk heb ik ter afsluiting een tattoo gezet. Dat was heel heftig maar dat is mijn manier van het afsluiten en het begin van een nieuwe start!

Veel liefs,

Follow my blog with Bloglovin

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s